Automatisering Gids

De afgelopen maanden is in Automatisering Gids gediscussieerd over Prince II. Opvallend in de uitwisseling van standpunten is het overwegend onbeargumenteerde positieve geluid en het ‘statement with­out provement gehalte’ in de reacties.
Laat ik het volgende met u delen: In 2001 werkte ik voor IQUIP, overgegaan in het huidige Sogeti. Bij de divisie van een van de grootste en meest vooraanstaande banken waar alle killer-applicaties van die Bank werden/worden ontwikkeld kreeg ik de opdracht om te evalueren of Prince-II een alternatief zou zijn voor de daar toenmalig gehanteerde projectmanagementmethodiek en wat er van Prince-II zou kunnen worden geleerd. Gefundeerde conclusie daaruit was dat Prince-II meer van de toenmalig door die bank gehanteerde projectmanagementmethodiek kon leren dan omgekeerd. Aldus had ik die conclusie als zodanig volledig beargumenteerd gerapporteerd. Mijn toenmalige baas was woest over die beargumenteerde objectieve conclusie; immers IQUIP/Sogeti had er alle belang bij dat die Bank Prince-II zou invoeren. Invoering van Prince-II zou namelijk onder andere veel spreadsheetmanagement en vele uurtjes/factuurtjes betekenen. Echter, ik was en ben immer de oprechte mening toegedaan dat je in een dergelijke rol een eerlijke en correct beargumenteerde conclusie moet geven. Helaas bleek toen reeds overduidelijk het verschil in mores en professionaliteit met mijn toenmalige werkgever.
Terugkomend op enkele beweringen in de artikelen over projectmanagement:
• Opvallend aspect is dat in de artikelen ‘ervaren’ Prince-II-gebruikers en dus direct of indirect belanghebbenden hun mening verkondigen over Prince-II; hun commentaar als belanghebbenden bij de promotie van Prince-II kan moeilijk als objectief worden betiteld.
• Tevens is het maar de vraag of Prince-II-klantwoordvoerders wel objectief kunnen zijn; immers, deze hebben veelal een rol gespeeld bij het binnenhalen van Prince-II en de daarmee samenhangende ellende en het is carrièretechnisch onhandig als duidelijk wordt dat hun aandeel daarin heeft geleid tot onnodig hoge kosten en kapitale missers. Als het dan toch boven tafel komt is dat uiteraard ‘wegens slordige en selectieve toepassing van de methodiek of wegens onvoldoende mandaat’ en meer van dat soort smoesjes. Yeah right, echt geloofwaardig?
• Om ‘projectmanagement’ meer gewicht te geven wordt gewezen op het betrekkelijke van de methodiek en wordt de gelegenheid te baat genomen om andere gedrochten als consultancy, duivelsdriehoeken en competentiemanagement (‘management’ wordt overal aangeplakt; verhoogt de schijnbare marktwaarde en levert dus een hoger factuurtje per uurtje op) naar voren te schuiven.
• Wat is het aandeel van Prince-II en/of competentiemanagement in al die miljoenen projecten in bedrijven en organisaties in de westerse wereld? Beneden de 1 pro mille?! Hoezo Prince-II-standaard??? Zouden al die andere bedrijven en organisaties, goed voor zo’n 99,9 procent van de projecten, het fout hebben en relatief minder succesvol zijn?
• Projectmanagement is toch het middel en geen doel op zich? Uiteraard ligt dat voor toeleveranciers iets anders; die hebben belang bij hoge tarieven en veel onnodig projectmanagementgedoe; voor toeleveranciers is projectmanagement een kernproduct en dus het doel op zich!
In het verleden dacht ik dat Prince-II voor opleidingsdoeleinden redelijk geschikt was. De methodiek wordt dan echter als zodanig onbedoeld ‘rücksichtlos’ toegepast in reële projecten. Prince-II en andere technocratische gedrochten neigen tot het principe: ‘when you have a hammer all problems look like nails’. Afgezien van een totaal gebrek aan effectiviteit wegens de focus op CYA (Cover Your Ass), kenmerken Prince-II en gedrocht-geleide projecten zich doorgaans door een scheve verhouding van projectmanagementkosten ten opzichte van de totale projectkosten; iets waar die 99,9 procent andere bedrijven/organisaties nu niet echt op zitten te wachten.
De ongefundeerde promotie van Prince-II en andere ondersteunende gedrochten die uitsluitend de discipline van projectmanagement opblazen en de prijzen opdrijven is ronduit crimineel. Bovendien is het een meer dan grove belediging van alle projectmanagers die hun vak op correcte en professionele wijze bedrijven. Het is de hoogste tijd dat er objectief, onafhankelijk en verifieerbaar wetenschappelijk onderzoek wordt gedaan naar de werkelijk effectieve bijdragen van projectmanagementmethodieken en andere ondersteunende gedrochten, zodat een keer gefundeerd wordt afgerekend met al die ongenuanceerde door belanghebbenden gepromote flauwekul.

Ketels is deskundig op het terrein van methoden voor projectmanagement.